Yine akşam oldu. Saatler nasıl da koşuyor insan çalışırken! Madalyon Klinik’te bir gün daha bitmek üzere! Saatlerdir oturduğum koltuğumdan kalkmış, arkamdaki büyük pencerelerden şehri seyrediyorum. Işıklar çoktan yanmış ama geceyle gündüz henüz birbirlerinden ayrılamamışlar. Yaşamla ölüm gibi iç içe geçmiş, sanki bir şeylerin onları zorla ayırmasını bekler gibiler. Ankara’nın dumanlı havasında kapkara bulutlar homurdanarak dolaşıyor gökyüzünde.